โห.. อัพบล๊อคครั้งสุดท้านเมื่อไหร่เนี่ย มีนาคม ฤดูร้อน นี่ก็จะปลายฝนแล้ว เดี๋ยวแฟนคลับหายหมด แฟนคลับกลับมาได้แล้วนะ มาฟังเรื่องนี้กันแล้ว เม้นท์ ให้ด้วยนะจ๊ะ

ทำไมอาสาสมัคร

วันหนึ่งได้มานั่งทบทวนกับตัวเองว่า ทำไมเราจึงอาสามาทำงานของหมู่บ้านพลัม ก็นึกถึงวันแรกวันนั้นที่เราลงชื่อขอเป็นอาสาสมัครหลังจบงานภาวนาที่วัดสันกู่ เพียงแค่ 3 วันเราก็ประทับใจแนวทางการปฏิบัติ พบบ้านพักพิงแห่งใหม่ พบมหาวิทยาลัยเพื่อการเรียนรู้แห่งใหม่ภายใน 3 วัน และยิ่งไปกว่านั้นเราประทับใจการเสียสละของอาสาสมัครหมู่บ้านพลัมรุ่นพี่ทั้งหลาย  (แม้ว่าบางทีรุ่นก็พี่ไม่ยิ้มเลย) แต่เราก็มีแรงบันดาลใจตั้งแต่วันนั้นว่า เราจะเป็นอาสาสมัคร จนถึงวันนี้เราก็ยังคงเป็นอาสาสมัครช่วยงานของหมู่บ้านพลัมประเทศไทยอย่างสม่ำเสมอตามกำลังความสามารถมาตลอดเวลาเกือบจะ 3 ปีแล้ว

ผู้อ่านก็คงจะเคยมีภาวะเช่นนี้ใช่ไหมคะ เมื่อเราพบสิ่งดี ๆ เราก็อยากให้สิ่งดี ๆ นั้นดำรงอยู่ต่อไป หากเราจะมีส่วนช่วยในการดำรงอยู่นั้นแม้เพียงเล็กน้อย เราก็จะยินดียิ่ง ผู้หลักผู้ใหญ่อาจจะเรียกภาวะนี้ว่า “จิตอันเป็นกุศล” แต่เราก็อยากจะบอกว่า เราไม่ได้คิดว่าเป็นกุศลหรือไม่เป็นกุศล แต่เราทำ เราช่วย เพราะชุมชนแห่งนั้นต้องการความช่วยเหลือ เราช่วย เพราะว่าเมื่อเราเห็นรอยยิ้มและสายตาที่เปี่ยมไปด้วยปิติสุขของผู้เข้าร่วมงานภาวนาเราก็รู้ว่างานภาวนาได้ช่วยเยียวยาใจพวกเขา และเราช่วยเพื่อว่าจะได้เปิดโอกาสให้ครอบครัวได้มีโอกาสภาวนาร่วมกัน

นักวิชาการทางจิตวิทยาพัฒนาการอาจจะวิเคราะห์ว่า เธอคงถึงวัยแล้วที่จะออกไปช่วยงานสังคม  แต่เราก็จะเถียงในใจว่า ไม่จำเป็นต้องถึงวัย (กลางคน) ก่อนแล้วเราจึงอยากช่วย เราเห็นน้อง ๆ อายุน้อย ๆ หลายคนทำงานอาสาสมัครด้วยความเต็มใจ ซึ่งน้อง ๆ นั้นเองที่เป็นกำลังใจสำหรับงานอาสาสมัครของเรา

อาจจะมีใครหลายคนถามว่า ทำงานอาสาสมัครแล้วได้อะไร คำตอบสำหรับเรามีหลากหลายมาก เป็นต้นว่า ได้เรียนรู้วิถีการปฏิบัติลึกซึ้งขึ้น  ได้ฝึกแก้ปัญหา ได้ใกล้ชิดครู ได้เรียนรู้ที่จะเยียวยาความเหนื่อยล้า ท้อแท้ของเราและพี่น้อง ได้เรียนรู้ที่จะทำงานร่วมกับผู้อื่น ฯลฯ  คุณค่าและคุณประโยชน์คงไม่สามารถอธิบายได้หมดในย่อหน้าเดียว และหากมีใครมาถามว่าจะแนะนำให้คนรู้จักไปทำงานอาสาสมัครหรือไม่ ก็จะสามารถตอบโดยไม่ลังเลเลยว่า แนะนำแน่นอน เพราะการเป็นอาสาสมัครเป็นการขยายจิตใจของเราให้กว้างขวางขึ้น ก้าวไปพ้นการหมกมุ่นครุ่นคิดถึงเฉพาะตัวเอง จากประสบการณ์การเป็นนักจิตวิทยาให้การปรึกษาจะพบว่า ผู้รับการปรึกษาคนใดที่มีจิตใจอาสาอยู่บ้าง นักจิตวิทยาก็จะแอบยิ้มแล้วว่า โอกาสที่เค้าจะดีขึ้นมีมาก คือผู้รับบริการผู้นั้นมีเนื้อดินที่ดีที่จะรับเมล็ดพันธุ์การมองชีวิตในแง่บวกได้มากกว่าผู้ที่ไม่มีจิตใจอาสาเลย และสามารถช่วยให้มองสิ่งต่าง ๆ ตามที่เป็นจริงได้ง่าย เพราะเป็นผู้ที่นิสัยเปิดกว้างอยู่เสมอ

หลวงปู่บอกว่า“สำหรับถ้วยใบเล็ก เกลือเพียงเล็กน้อยก็ทำให้น้ำในถ้วยเค็มได้แล้ว ถ้าจิตใจของเธอเล็ก ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยก็ทำให้เธอเป็นทุกข์ได้แล้ว จิตใจของเธอจึงต้องยิ่งใหญ่” เราซาบซึ้งกับคำสอนนี้มาก เพราะเราเห็นมาตลอดว่าคนที่มีจิตใจยิ่งใหญ่เมื่อมีปัญหาผ่านเข้ามาในชีวิตจะผ่านไปได้ง่ายกว่าคนที่มีจิตใจคับแคบ

การทำงานอาสาสมัครสำหรับเราผ่านช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้มามากมาย ทั้งสุข ทั้งปลื้มปิติ และเบิกบาน  ทั้งท้อแท้เหนื่อยหน่าย และเคยมีเหมือนกันที่หมดพลังกันไปเลยทีเดียวเมื่อเสร็จงานอาสาสมัครแล้วต้องกลับมาสะสางงานประจำของตัวเอง แต่ไม่ว่าจะต้องประสบกับภาวะเช่นไร เราก็มีชุมชนคอยเกื้อหนุน เอื้ออำนวยให้เรียนรู้ มีครู(หลวงพี่) ให้คำแนะนำ มีคำสอนของหลวงปู่เป็นฐานแห่งความเข้าใจชีวิตให้เสมอ  ในเมื่อก็เรียนรู้มากมายแล้ว ทำมาก็มากแล้ว ยังไม่พออีกหรือ ก็ตอบตัวเองได้ทันทีอีกว่า จะทำไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะไม่มีแรง ถ้ามีใครมาถามอีกว่าจะทำไปเพื่ออะไร สำหรับวันนี้เรามีคำตอบที่ชัดเจนสำหรับการเป็นอาสาสมัครของเราแล้วว่า

“เป็นอาสาสมัคร เพียงเพื่ออาสาสมัครค่ะ”